Demonstratie of participatie
Zondag zag ik de bus al voor mijn hek. Een uur lang,
schat ik, heeft ie daar gestaan. De mensen zwaaiden van
achter het raam. Wat moesten ze anders? Binnen blijven
in de airco leek beter dan buiten in de regen wachten op
vertrek. En gelukkig, het klaarde op. Demonstreren tegen
de slotverklaring gingen ze. Ik was er niet bij. Nee, ik
ben geen Amerikaan, bang gemaakt door zijn eigen
overheid. Nee, ik ben geen belanghebbende. Een
demonstratie bagatelliseren geeft geen pas, ook al halen
de demonstranten in aantal nog niet de kiesdeler. Of,
ook al zit je in de coalitie. Of dient het niet je eigen
belang.Voor of tegen de slotverklaring, daar ging het in
hoofdzaak om. Geld aannemen van Nederland is geen
verplichting. Het is tenslotte geen eregeld. En het moet
gezegd, de prijzen gaan omhoog en de armoedebestrijding
misschien wel achteruit. Alle reden voor onvrede over
meer dan alleen de slotverklaring en de staatkundige
vernieuwing. Maar waar gaat het dan werkelijk om? Om
participatie van de mensen, zei mevrouw Römer onlangs
tijdens een openbare discussie aan de UNA over de
staatkundige vernieuwing. Ze had het over de
aanwijzingsbevoegdheid van de Nederlandse minister van
Justitie. Waarover? Juist, de aanwijzingsbevoegdheid van
de Nederlandse minister overzee, als hier bij een
arrestatie een kogel verdwaalt. Wie is dan
verantwoordelijk? Een kogel, die verdwaalt? Ja, dat is
wat kogels soms doen. Maar de professor wimpelde het
ideetje af. Geen burger die zich druk maakt om – wat zei
u ook weer – oh, ja de aanwijzingsbevoegdheid. De
professor gelooft er geen sikkepit van. Ik denk dat de
demonstratanten het scherper zagen dan Mevrouw Römer.
Eerlijkheidshalve, het zij gezegd, sprak ze ook van de
noodzaak tot opvoeden. Onvrede is een breed begrip. Het
is een gevoel in de onderbuik. Natuurlijk wijst men naar
Nederland dat bijna historisch hinderen moet en doet.
(Maar ook het imaginaire Nederland, dat Mevrouw de
Lannooy in een uithaal over Aruba, als je de Amigoe mag
geloven, nog de kolonisator noemt.) Het is daarnaast ook
de economie die opbloeit zonder dat de mensen, ‘het
volk’ er ook maar iets van schijnt te merken. Hoe dan
ook. Demonstreren tegen de slotverklaring enz enz, het
kan geen kwaad. Maar waarom niet de problemen concreet
aanpakken. Neem bijvoorbeeld de Isla. Laat de politiek
zijn nek eens uitsteken en de discussie in de
eilandsraad beginnen over de toekomst van de Isla. (Hoog
tijd.Want sluiten bijvoorbeeld, gaat niet in een
handomdraai. Je zult toch wel een plan moeten
ontwikkelen.) En. Waarom binnenkort ook niet eens
(weer?) een demonstratie tegen de allergrootste
luchtvervuiler, de Isla. Waarom start de oppositie of
wie dan ook in de eilandsraad niet een breed opgezette
demonstratie van ‘het volk’ tegen een Isla die normen en
wetten van het eiland overtreedt. Tegen een Isla die
afspraken aan zijn laars lapt. Een debat in de raad en
een demonstratie, al was het alleen maar voor de mensen
in Wishi en Marchena, die naar schone lucht snakken en
misschien ook naar participatie – maar dan anders en
misschien later. |