Meten is weten
Dit was te verwachten. Een ingezonden brief van een
meneer Donata, ex Isla, met geruststellende cijfers over
de luchtvervuiling door de Isla. Vervolgens een antwoord
van de onvermoeibare van Leeuwen (SMOC) met andere
cijfers, minder geruststellend. Impliciet is beider
adagium ‘meten is weten.’ Leg de meetlat erlangs, het
rekenmachientje ernaast. Liever feiten dan emoties, zei
gedeputeerde Davelaar en eerder al premier Elhaghe de
Jong. Maar feiten zijn leeg, hebben op zich geen
betekenis. Ze vertonen geen samenhang, zijn nog geen
kennis. Er bestaat ook zoiets als een logica van het
gevoel. Arnold Cornelis, een Vlaamse filosoof schreef er
een dik boek over. Wij noemen het in de wandeling gezond
verstand. Het stoelt op ervaring en inzicht. Schone
lucht is -volgens het gezond verstand - gezonder dan
vervuilde lucht. Roken is minder gezond dan niet roken.
Daarvoor zijn geen rekenmodellen of statistieken nodig.
Het is een basiskennis die iedereen bezit. Het is zaak
die basiskennis niet te laten verdoezelen door cijfers
en schattingen. We denken vaak dat we zonder cijfers
niet over kennis beschikken. Kwantificeren lijkt samen
te vallen met kennis. Dit is misleidend. Het miskent de
basiskennis die we van nature hebben of die we via
ervaring hebben verworven en ons als cultuur hebben
eigen gemaakt. De logica van het gevoel. Het is een
mengeling van rationele kennis, ervaring en inzicht, en
vooral van communicatie. Schone lucht is gezonder dan
vervuilde. Logisch, niet? In het debat over de Isla is
informatie over de vervuiling uiteraard wenselijk en
nuttig. De discussie kan echter ongewild ontaarden in
een strijd over de cijfers, de hoeveelheid uitgestoten
zwavel, de hoeveelheid fijn stof in de lucht, het aantal
voortijdige doden door de luchtvervuiling. Schone lucht
als basisgevoel verdwijnt dan spoedig achter de
vervuilde horizon! Het omgekeerde van het devies ‘meten
is weten’ is overigens evenmin waar. Ik bedoel de
stelling ‘niet meten is niet weten.’ De Isla tracteert
ons zelf op dit inzicht. Volgens van Leeuwen meet de
Isla al sinds het jaar 2000 niet meer de uitstoot van
fijnstof. De Isla ‘weet’ zonder te meten. En wij
‘weten’, ons basisgevoel kijkt om de hoek, omdat de Isla
niet meet. M.a.w. het gaat niet zozeer om de cijfers op
zich, om de kwantitatieve informatie, maar om de
weigering van de Isla te communiceren. Door te
communiceren over de cijfers, krijgt de informatie
betekenis. Bijvoorbeeld dat de hoeveelheid fijn stof in
de lucht weliswaar groot is, maar wel of niet kan worden
terug gedrongen. Dat als fijn stof een gevaar voor de
individuele gezondheid is, de uitstoot van de Isla in
beginsel een gevaar voor de volksgezondheid kan zijn. In
een technologisch snel veranderende maatschappij, zoekt
de mens primair naar de mogelijkheden die zich
aandienen. Daartoe moet hij communcieren en feedback
krijgen om uit de mogelijkheden te kunnen kiezen. Dit
geldt voor de Isla en het BC. Het gezond verstand blijft
de toetsteen voor de burger. De logica van het gevoel
gebiedt dat ook een Curaçao zonder Isla als alternatief
wordt uitgewerkt. Schone lucht is immers gezonder dan de
vervuilde lucht, die uit de pijpen van de Isla komt. Het
gezond verstand zegt ons overigens ook dat het beter is
niet naar de pijpen van de Isla te dansen.
|