|
|
CURAÇAO NU. COM |
|
|
Reisverhalen |
|
MAYA |
|
|
MAYA Het stadje Mérida is beduidend voller geworden maar nog steeds herkenbaar door het rechthoekige stratenplan met de even en oneven genummerde Calles. Tussen het toegenomen autoverkeer rijden nog steeds dezelfde calesas (paardenkoetsjes) en bij het Zócalo, het centrum van de stad, vind je nog altijd de rust en de gezellige sfeer. Hier, zittend boven op de ruïnes van een oude Maya-nederzetting, genieten we van de prachtige koloniale bouwwerken rondom het plein. We besteden tijd aan de belangrijke veelal 16e, 17e en 18e-eeuwse bezienswaardigheden, proeven de inheemse gerechten met sopa de lima en tortilla's en wonen een schitterende dansvoorstelling bij in een van de vele theaters. The Easy Guide doet in veel opzichten nog dienst maar de ANWB reisgids Yucatan 1994 geeft heel wat aanvullende informatie en toont daarmee aan dat het toerisme beduidend is toegenomen. Ons volgende doel is Chichén Itzá, een schitterende Maya opgraving. Slechts met een handvol leraren die aan mijn begeleiding waren toevertrouwd, heb ik destijds in alle rust de prachtige bouwwerken kunnen bewonderen, piramides beklommen en bij de Cenote Segrada staan mijmeren over het afschuwelijke lot dat jonge meisjes hier was overkomen. Geofferd worden aan de regengod Chac, een hele eer in die tijd! Een mannetje onder een afdakje van palmbladeren met entreebewijsjes en enkele souvenirs verkopende Mayavrouwtjes vormden de toegang tot het opgravingsterrein. Nu arriveren we bij een immens parkeerterrein, een enorme toegangshal, ticketoffice, winkels en restaurant. Bezoekers drommen met honderden naar binnen. De piramides worden bestormd door klauteraars en men haast zich naar de cenote voor een snelle blik. Foto's maken wordt lastig. Mijn tieners zijn enthousiast over hun beklimming van de tempel van Kukulcán (Quetzalcóatl) en willen ineens alles weten over deze slang die zijn piramide op 21 maart óp en op 21 september áf lijkt te kruipen. Over het boeiende rituele Pelota-spel van de oude Tolteken; de afbeeldingen van onthoofde krijgers zijn nog duidelijk op de muren te zien. Over het Observatorium waar de oude astronomen hun voorspellingen deden. Ze proberen een berekening te maken volgens het getallensysteem van de Maya's en we dwalen verder over het terrein, steeds verder weg van de massa die verkoeling in het restaurant zoekt. De afgelegen ruïnes kennen nog dezelfde rust van toen en hebben heel wat te vertellen. Uren later verlaten we het complex, moe maar met een zeer voldaan gevoel. We reizen verder door het junglegebied. De weg is recht en smal en bij de nadering van ieder dorpje doen we ons uiterste best om de zowel aan- als onaangekondigde topes (verkeersdrempels) te passeren. Hier lijkt de tijd te hebben stilgestaan. Het Maya is nog steeds de voertaal en de afstammelingen van het oude Indianenvolk zijn duidelijk herkenbaar aan het typisch hoge voorhoofd en de brede scherpe neus. Bij de traditionele mayahuisjes met rieten daken en hangmatten, liggen de rode pepers buiten te drogen en de vrouwen dragen nog altijd de prachtige witte huipiles met bont geborduurde bloemmotieven. Kinderen met een amadillo als troeteldier kruipen zowat door het autoraam en verkopen ons kenepa's. We overnachten in schilderachtige koloniale stadjes met 's avonds de muziek van marimba en mariachi's en we bezoeken druipsteengrotten en cenotes, die eeuwen geleden in dit junglegebied door rivier- en regenwater en door verzakkingen in het karstplateau zijn ontstaan. Voortdurend is er het heerlijke gevoel van herkenning. Maar aan de Caribische kust wacht ons een verrassing. Het naamloze vissersdorpje van weleer met een paar hutjes en een verlaten woest stukje kuststrook is in 20 jaar uitgegroeid tot het megaresort Cancún. Een gigantisch toeristenoord met prachtige stranden, honderden hotels, restaurants en uitgaansgelegenheden. Door de bouw van een 23 km lange pier evenwijdig aan de kust met aan de uiteinden verbindingen naar het vasteland, is een enorm binnenmeer ontstaan waar vogelliefhebber en watersporter aan zijn trekken komt. Wij rijden over de pier en kijken onze ogen uit naar de luxe hotelcomplexen. We wanen ons op de strip van Las Vegas maar dan omringd door water. Omdat wij dit keer niet Amerika doch Mexico zoeken, verlaten we dit voormalige vissersdorpje snel en trekken langs de kust verder naar het zuiden. Was dit vroeger niet mogelijk, nu is er voor díe toerist uit Cancún die toch ook nog iets van Mexico wil proeven, een redelijk goede weg aangelegd en zijn er talloze aantrekkelijke overnachtingsmogelijkheden. Voor ons dus de gelegenheid om te genieten van de schitterende zandstranden en schilderachtige lagunes. Duikend en snorkelend bekijken we de sprookjesachtige koraalwereld met haar bewoners. We bezichtigen de ruïnes van Tulum, pal aan zee gebouwd op een 12 meter hoge klip en maken met een motorbike een unieke tour dwars door de jungle. Hier zien we nog overwoekerde ruïnes, gekke bomen met scherpe punten op de stam, ondergrondse cenotes en grotten, vreemde dieren en insecten en worden bijna overvallen door een kudde vreemdsoortige koeien. Ook bij de opgravingen van Cobá, die nog maar kort geleden begonnen zijn, worden we getroffen door de stilte en de geheimzinnigheid van de jungle. We nemen de enige weg naar het binnenland. Hij loopt kaarsrecht met aan weerszijden het uitgestrekte oerwoud. We passeren weer gezellige dorpjes met vriendelijke bewoners en zwaaiende kinderen. Keurige witte begraafplaatjes met felblauwe grafhuisjes. Kleurrijke marktpleintjes met de altijd aanwezige kerk, kathedraal en klooster. In veel godsdienstige gebruiken vind je nog sporen van oude Indiaanse rituelen. Op een stuk weg waar geen dorpje of levend wezen te bekennen is, worden we overvallen door een enorme regenbui. We zien geen hand voor ogen en kruipen langzaam voort in de hoop dat er geen ander verkeer op onze weg komt. Met moeite herkennen we in een tegenligger een eenzame druipende man met zijn taxifietskarretje. Ongeveer 1 uur en 1 km later houdt de regen op, even plotseling als hij gekomen was. Ons volgende doel is Uxmal, de prachtige stad die rond 600 werd gesticht. Chichén Itzá nog in gedachten bereiden we ons voor op een massaal gebeuren. De entree doet het ergste vermoeden maar eenmaal binnen, worden we overweldigd door de grootse bouwwerken die ieder een eigen verhaal te vertellen hebben. Het is even na het hete middaguur en de grote menigte is al verdwenen. De Piramide van de Tovenaar heeft een grote aantrekkingskracht op de jongens. Eenmaal op de top beginnen dreigende wolken zich te verzamelen en een bewaker dirigeert de klimmers naar beneden. Net op tijd want onweer en bliksem schieten door het ruïnecomplex. Vanuit het Nonnenklooster overzien wij een groot deel van de opgravingen en slaan wij veilig en droog het indrukwekkende schouwspel gade. Ook nu klaart het plotseling weer op en nemen we alle tijd voor het Huis van de Schildpadden en andere gebouwen, fraai bewerkt met tweekoppige slangen, jaguars en adelaars. Ook de liggende Chac Mools spreken tot de verbeelding. 's Avonds keren we hier weer en brengt het klank- en lichtspel ons eeuwen terug. De rijke Mayastad wordt gebouwd, veroverd, heroverd en tenslotte voorgoed verlaten. Gebeitel, paardenhoefgekletter, zang en dans en tenslotte de smeekbeden aan Chac om regen. Ditmaal valt er geen druppel.
Via het laatste traject door de Puuc-heuvels, maïsvelden, citrusvruchten en
sisalplantages, verlaten we ons Mayaland met weemoed. Ik had het voorrecht het
23 jaar geleden "anders" te hebben gezien. Maar deze keer heb ik niet minder
genoten en ben nu al nieuwsgierig naar 23 jaar later. Misschien komen mijn
kinderen het me vertellen. |
|
