|
home
Activiteiten Archief
Geschreven
Op reis
|
EVEN LEKKER EEN WEEKJE WEG.........naar
MERIDA!
We hebben het allemaal toch soms,
dat gevoel van: even het eiland af, lekker een weekje weg. Wij hebben dat gevoel
regelmatig en in augustus kozen we een bestemming, waarover vrienden vele
enthousi aste verhalen hadden verteld. Merida, een stad in het zuidwesten van
Venezuela in het Andesgebergte, gelegen op 1625 meter hoogte.
Fervente lopers als we waren in Nederland, zoals wandelen langs het Pieterpad en
wandelen in de Zwitserse Alpen, we kregen er direkt zin in. Frisse ijle lucht,
toppen tot 5 kilometer, eeuwige sneeuw
heerlijk! Onze bergschoenen waren meegekomen in de container, dus dat troffen
we!
Om in Merida te komen. vlieg je met de ALM naar Caracas
( 35 minuten). In Caracas liggen het internationale en nationale vlieg veld
naast elkaar, dus wat doe je: koffer halen douane, 500 meter naar links lopen en
inchecken bij de nationale maatschappij Avensa voor de doorvlucht naar Merida.
We hadden 3 uur de tijd, dus ruim voldoende. Avensa vliegt in 45 minuten naar
Merida. De kosten van een retour bedragen ca Nafl. 500,-- p.p. Weet u dat de
piloten van Avensa een speciale training krijgen om in Merida te landen? De stad
ligt nl. op een plateau in de vallei tussen 2 paralellopende
bergketens en het vliegveld met de iets te korte airstrip ligt midden in de
stad. De vlucht en landing verliepen gelukkig perfect. Vanuit het vliegtuig
zagen we sneeuw, ruige bergen en de hoogste top, de Pico Bolivar op 5000 meter.
De stad bezit vele hotels en wij kozen het 3 sterren hotel Belensate, buiten het
centrum, rustig gelegen. De keurige kamer met douche en toilet kostte ons ca.
nafl 60,-- per nacht, de taxi-rit er naar toe nafl. 5,--! Dus veel in de taxi
besloten we, eerst maar lekker even bijkomen bij het zwembad.
In het Andes-gebied laat Venezuela een heel ander gezicht zien dan waar ook in
dit gevarieërde land. Door het koele klimaat behoorde het tot de eerste
gebieden, die door de Spanjaarden werden gekolo nialiseerd. Vermenging vond
plaats met de Timotes- en Cuica-india nen, welke zeer ontwikkeld waren en deze
indiaanse invloeden vonden we terug in de kunstnijverheid, de vele stalletjes
met "artesania", manden, aardewerk, kleden en wollen kleding langs de wegen en
in de dorpen. Twee nationale parken beschermen het grootste gedeelte van dit
centrale berggebied, de Sierra Nevada en Sierre La Culeta. Naar de hoogste top
op 5000 m. kun je meteen Teleferico. Het laatste station was door
reparatiewerkzaamheden gesloten, maar we konden tot het 3e station, Loma
Redonda, op 4 km. Na 45 minuten ben je daar. Toch wel even wennen aan de ijle
lucht en vrijwel direkt merken we het aan onze ademhaling. Maar rustig aan. We
lopen een eindje langs het pad richting het dorp Los Nevados, een wandeling van
14,5 km. Over het pad komen paardjes en ezels, beladen met vracht en begeleid
door boerenjongens terug naar het station. Je kunt er zelfs een ritje maken. In
de Andes groeit tussen 2300 en 2600 meter nevelbos, varens, bamboe-soorten. Ga
je hoger, dan kom je in de zone van het dwergnevelbos. Hier komen veel varens,
orchideeën en bromelia's voor. Lager groeien de bromelia's in de bomen. Boven ca
3200 m. kom je op het open landschap van de paramo en dat gaat tot ca 4600m. Nog
hoger wordt het kaal en zie je hier en daar sneeuw. De wandelpaden in dat gebied
staan slecht aangege ven en in de stad kun je geen wandelkaarten kopen. Rest de
moge lijkheid van het inschakelen van gidsen en het maken van tochten onder
leiding . Wij hebben zelf wat tochten gemaakt, niet te ver afwijkend van de
stations van de teleferico. Het gebied van de paramo is prachtig. Hier groeien
de grijsviltige espelatia's, een soort reuzen paardebloem op stammetjes, die
manshoog kunnen worden.
Heel apart! Men noemt ze "frailejones" ( grijze monnikken). Het wandelen doe je
trouwens 's morgens tot ca 14.00 uur, daarna heb je kans dat de mist snel komt
opzetten.
Merida is het culturele centrum van de Andes. Gesticht in 1558 en bezit sinds
1810 de tweede universiteit van het land. Huizen en nog veel koloniale gebouwen
zijn in vierkant stratenpatroon samenge perst op het lange, smalle plateau.
Auto's en busjes met hoge leeftijd verstoppen de smalle straten met enkele
gezellige terras jes aan het centrale
"Plaza Bolivar". De stad bezit veel parken, waar een heerlijke rust heerst.
Drie dagen hebben we een auto gehuurd om de Andes in noorelijke en zuidelijke
richting te verkennen. Eerst maar eens richting Pico El Aquila, waar je met de
auto tot 4000 m. kunt komen. Langs en door dorpen als Tabay, Mucuchies en
Apartaderos. Prachtige dorpen, met elk het zo herkenbare, Spaanse vierkante
plein met kerk in het centrum. Het toerisme dringt hier langzaam door.
Aangekomen op de Pico El Aquila hadden we de mazzel van de week. Maar liefst 2
condors zagen we al van verre, die zo maar wat rondvlogen en af en toe even
landen op een dak van een oud hok. De condor is de groot ste vogel ter wereld
met een vleugel-spanwijdte van 2,5 tot 3 m.
De vogel is bijna uitgestorven , maar de Venezolaanse regering doet er alles aan
om dit te voorkomen. Kort geleden zijn 5 vogels gekocht en uitgezet in het
gebied. Een machtige ervaring, deze dieren in hun natuurlijke omgeving te zien.
Na korte tijd verdwenen ze en werden de eerste uren niet meer gesignaleerd.
De volgende dag gingen we naar het zuiden en bezochten Chiguarra en Pueblo del
Nuevo. Nog niet echt ontdekte dorpen, waar het gevoel overheerst, de camera maar
in de tas te laten om zelf even terug te gaan in de tijd. Een serene rust daalde
op ons neer. Maar voor de bewoners toch een zwaar leven, als je nog met twee
koeien het
akkertje beploegt, wat stijl tegen de rotsachtige helling ligt.
's Avonds op een terrasje in Merida deelden we onze ervaringen met Lorenzo, een
plaatselijke gids, die ons aanried deze dorpen te bezoeken.
Merida en omgeving, echt prima voor een weekje even weg naar een niet zo verre,
maar heel andere wereld.
|
