|
home
Activiteiten Archief
Geschreven
|
Gebeurt hier ook nooit iets?
Het is zomer 1999. Ik zit in mijn Hollands tuintje te genieten van de zon. Op
dit soort dagen zakt het heimwee naar wat ééns was, een beetje weg. Ook hier
bestaat het heerlijke warme zonnetje, ook hier klinken om me heen de vrolijke
geluiden van kinderen die in een badje spetteren en ook hier zijn de bloemen
schitterend en geurig. Het stekje van de meegenomen Dama di Anochi begint zelfs
uit te lopen. En dan heel langzaam, zonder dat ik er erg in heb, verandert alles
om me heen in mijn heerlijke grote tuin in Gaitu. Ik ruik opeens de zoete geur
van de jasmijn en de frangipani, ik hoor het karakteristieke geroep van de
troepiaal, het gerit_sel van de lagadishi's en meen ik daar zelfs een mug te
horen zoemen? Hier hoort eigenlijk een glas piña colada bij.
Terwijl ik opsta om te kijken of de koffie al is doorgelopen, blijf ik opeens
onbeweeglijk staan. Wat ik hoor, is iets ongeloofelijks..... het gekras van een
zwerm dwergpapegaaitjes. Dit kan niet waar zijn. Die horen thuis bij mijn
tropenhuis, daar in de hoge bomen bij mijn overbuurman, bij het landhuis Groot
Kwartier. Ik doe ze extra wijd open maar ik geloof m'n eigen ogen niet. Hier in
mijn eigen achtertuin, in de boom achter het schuurtje, zitten een stuk of wat
knalgroene dwergpapegaaitjes, ze pikken iets uit de boom en ze pikken er nog
iets uit, ik kan het exacte aantal niet bepalen. Dan opeens verlaten ze de boom,
met z'n achten vliegen ze krassend over mijn huis en verdwijnen in de bomen bij
mijn overbuurman. Snapt u het nog, ik bedoel ik zit in Nederland!
De hele verdere zomer blijf ik ze volgen. Ze vertonen zich in de loop van de
ochtend, als de zon helemaal op is en tegen de avond, om hoog in de bomen eten
te zoeken. Vaak krassen ze met z'n achten tegelijk, maar ook heel dikwijls zie
je ze als paartjes. Ze worden bijzonder gevonden. Buurtbewoners wijzen naar
boven en soms zie je iemand met een fototoestel. Een ander had ze ook al in de
zomer van '98 gesignaleerd, maar meende zich toen met "dit kan niet waar zijn",
vergist te hebben. We gaan de winter in met de gedachte: "die overleven ze
niet".
En nu is het dan voorjaar 2000 en... ze zijn er nog. Op de enkele warme zonnige
dagen hebben ze zich al weer laten zien. Ze blijven hoog in de bomen maar omdat
deze nu nog kaal zijn, steken de felgroene lijfjes duidelijk af. Hoeveel het er
nu zijn en waar ze zich al die tijd verstopt hebben, weten we (nog) niet. En
waarvan hebben ze geleefd? In ieder geval niet van het gewone voedsel dat de
andere Hollandse vogeltjes eten.
Het grootste raadsel is echter nog steeds: waar zijn "nos paranan" vandaan
gekomen?De gedachte aan verstekelingen in onze container in de zomer van 1997
heb ik toch maar van me afgezet. Té ongeloofwaardig. Wel blijf ik het een wonder
vinden, dat ik hier in dit koude klimaat kan genieten van mijn eigen echte
tropische knalgroene krassende dwergpapegaaitjes.
Hier gebeurt wél iets.
Marlies
volgende
Best Free Hit Counters
Website Counters
|
