|
home
Activiteiten Archief
Geschreven
|
hier gebeurt nooit iets
Op maat
Het is laat in de namiddag. De zon verliest zijn gezicht. Het is 16.31uur om
precies te zijn. Nog twee uur en vierenvijftig minuten en dan is het donker.
Definitief voorbij de dag. De lucht trilt. Ik hoor zagen, zagen van hout. In de
tuin hierachter hoor ik het, een cirkelzaag al maar op dezelfde plaats. Niet ver
hier van mijn plek. Niet meer dan tien, elf passen van mijn stoel. Het komt uit
het niets, het zagen. Van waar hoge bomen staan, kenepa's en verderweg twee
huizen bij elkaar op een en hetzelfde erf. Ik hoor het, de stilte heeft zichzelf
vergeven.
Het is 16.37u. Daar is het, begint het weer. Zomaar - uit het niets, zoals ik
zei. Het heeft zich schuil gehouden, opgesloten in zichzelf.
De zaag aarzelt, springt stotterend op het hout , zingt en schrijnt, zoemt
zagend door het hout. Er valt een plankje op de grond. Een droog geluid, waarin
jaren hout zijn opgeborgen. De zaag vertraagt zijn omloop, zijn toerental, loeit
langzamer metalig na. Even is het stil van het gerucht. Papegaaien schreeuwen in
de tamarindeboom.
Op de klok is het 16.49u. En opnieuw begint het zagen van voor af aan. Van toen
er nog niet gezaagd werd of nog verder terug in de tijd. Daar..., hoor, daar is
het weer. De scherpe aanzet, de versnelling naar de hoge tonen, snerpend, de top
en het metalen geluid, dat verpulvert en verstuift. De plankjes worden
gestapeld, laag voor laag en dunne lucht ertussen. Er is een geluid van
stapelen, dat telbaar is, een belofte inhoudt van meer plankjes op een stapel.
De lucht heeft het geluid in watten verpakt en vult zich met het stapelen. Het
zagen heeft de lucht verdoofd, zodat het leggen van het hout op stapels
zichtbaar wordt. De tijd verspringt, digitaal is het 17.13.
Daar zijn ze weer, de papegaaien - met hun venijnig schreeuwen van niemand.
Dichtbij schurend en scherp, krassend. Komen ze op het zagen af als horen ze
zichzelf schreeuwen? Raken ze hier niet verminkt, verdwaald in het zingen van de
cirkelzaag? Het is nu één cirkel verder, digitaal 18.14. Wie zegt eigenlijk dat
men hierachter zaagt?
Is het verbeelding? Dat ik loop door een straat met lichte bocht en huizen aan
de linkerhand. Huizen met open monden. Waar het licht niet binnen dringt,
stilhoudt, buiten wacht. Huizen tussen hoge bomen, waarachter opgekruld de
heuvels wachten en de adem uit de aarde, zwaveldamp uit hete steen. Waarachter
het ophoudt, ook met ademen. Dat ik daarachter langs de zwaveldampen loop en
verdwenen weer tevoorschijn kom, de heuvel af, de weg op, de straat in, de
straat met aan de linkerkant de huizen. En aan de rechterhand een kerk met
houten kruis op het torentje. Een kerk bekleed met witte tegels, die het
tropischgekke licht afketsen. Het spat uiteen als het zingen vanaf een
cirkelzaag.
Steeds grotere cirkels, steeds wijdere kringen, cirkelende ringen van
schitterend zagen, van geluid en licht.
Is het verbeelding? Dat ik hoor zagen? Daar liggen voor de huizen hoog gestapeld
planken hout tot bijna aan de nok. Bijna. De wereld stapelgek in tropisch licht.
In Sonder ben ik, een dorpje in Noord-Sulawesi. Hoor, in de late namiddag zaagt
men hout op maat - verspringt de tijd. Het is 19.25, donker. Nox. Hier gebeurt
nooit iets. Derk
Best Free Hit Counters
Website Counters
|
