CURAÇAO NU. COM

Reisverhalen

PARAGUAY

home

Activiteiten Archief

Geschreven

Op reis

 

ZOMAAR EEN DORP IN PARAGUAY

Inleiding:  Van oktober 1993 tot oktober 1994 heb ik samen met mijn man Loek een fietstocht door Zuid_Amerika gemaakt. We zijn begonnen in Asunción, de hoofdstad van Paraguay en hebben in dat jaar de volgende landen doorkruist: Paraguay, Brazilië, Argentinië, Uruguay, Chili, Bolivia, Peru, Ecuador en een klein stukje Colombia. De Bon Bini redactie leek het leuk een aantal delen van ons reisverslag te plaatsen.

Het begin. Sluit uw ogen en probeer te denken aan Paraguay. Wat zegt u, u ziet niets? Precies, dat is nu juist de reden waarom Paraguay onze nieuwsgierigheid zo wekte. We zullen proberen een beeld te schetsen van zo maar een dorp in Paraguay, San José del Campo, dat op geen enkele kaart staat. Rugzaktoeristen rijden hier bijna allemaal doorheen, denkend dat hier niets te zien is. Zij vergissen zich.

We waren 's morgens al heel vroeg opgestaan, het was eigen_lijk nog nacht. Reeds om 5.30 uur ging de wekker, omdat we per se om 7.00 uur op de fiets wilden zitten. De eerste dagen Paragu_ay hadden ons geleerd hoe slopend de verzengende hitte kan zijn. Om 12.00 uur staat de zon al zo hoog aan de hemel dat de broeierige warmte van 42 graden Celsius fietsen welhaast onmogelijk maakt. Schaduw is er niet en dus staat ons niets anders te doen dan door te fietsen naar de volgende overnachtingsplaats.

In dit geval is dat het onooglijk kleine San José del Campo, waar we voor vijf gulden een bed met matras in een klein kamertje krijgen. Maar een Zuid-Amerika-fietser is niet veeleisend en heel tevreden leggen we onze slaapzakken op de matrassen en hangen de klamboe op. Onze gastvrouw, een ietwat gezette dame, is zojuist uit haar siësta ontwaakt en geniet van een beker mate. Ze ziet onze oververhitte gezichten en biedt ons vriendelijk ook een beker aan. Mate is thee welke men beurtelings uit één beker drinkt. De beker is een langwerpig potje waar een soort pijpje uitsteekt met onderaan een zeefje. In het potje bevindt zich een prutje van kruiden en citroenbladeren. De mate-beker gaat van hand tot hand en elke keer wordt een beetje heet water uit een thermoskan over het mengsel gegoten. De volgende in de groep zuigt door het pijpje de thee op. Het zeefje voorkomt het binnenkrijgen van het kruidenmengsel.

Na de mate lessen we de rest van onze dorst met cola dat in een tweeliterfles aangevoerd wordt. Onze gastvrouw weet wat tropenfietsers nodig hebben! De zon gaat langzaam onder en in de heerlijke koelte van de avond komt het dorp tot leven. Een man, die in een ossekar komt aangereden om een zojuist geslachte koe te verkopen, komt gezellig een praatje met ons maken. Hij negeert de hier en daar van het dak vallende torren die wel tien centimeter lang zijn en bewegingloos op hun rug blijven liggen. De man ontbloot zijn prachtige drie overgebleven tanden en laat ons beloven nog vele malen naar Paraguay terug te komen. Dan valt weer eens het licht uit en zien we voor het eerst het Zuiderkruis aan de sterrenhemel.

Het besluit. We zijn behoorlijk moe en al om 21.00 uur besluiten we naar bed te gaan. Op de binnenplaats zien we, belicht door een kaarsje, moeder kip met haar kleintjes waggelen. Wanneer we de kat met een halfdode kikker zien spelen, besluiten we vannacht dan toch maar de deur van de slaapkamer dicht te houden. We vertrouwen erop dat we in het broeierige hok zonder ramen of andere ventilatie toch wel zullen slapen.