|
|
CURAÇAO NU. COM |
|
|
Reisverhalen |
|
U.S.A. West-Oost |
|
|
California - Oklahoma Dan vangt de reis aan. De Bay Bridge is nog onder herstel, een nieuwe aardschok in aantocht, een nieuwe brug in aanbouw. 8 Rijen breed is de weg, wagens wagens wagens, rijden rijden rijden. In Mohave ben ik terug in de wereld, de weg is van mij. Bij McDonalds (op gepaste afstanden een sanitaire stop offrerend; de koffie is even slecht als overal elders, so what?), heb ik uitzicht op de achterkant van mijn auto….ik zie 2 banden die slechts aan de uiterste zijden enig profiel vertonen. Okay, nieuw rubber! In tegenstelling met de behandeling in Portugal, alwaar het aanschaffen van 2 nieuwe rubberschijven 4 uren kostte – dat was omdat de meneer geen Engels verstond en mijn Portugees zich op het niveau van mijn Maleis bevindt (toen hij uiteindelijk de banden verving en ik de 30 Euro per stuk zonder morren betaalde, keek hij zó gelukkig; alsof ik "ja" had gezegd) - werd hier in 15 minuten mijn rear end van diep profiel voorzien. Het lidmaatschap van de triple A biedt vele voordelen! ‘t Is niet kosteloos, maar bijna gratis ;-). Well, ik ben bijna in the Good Ol’ West, vandaar. Aanhoudende zandstormen. Ik kies voor de noordelijke route, hoewel het pas maart is. In het Zuidwesten gelden 2 seizoenen, zomer en winter. De zomer begint op 15 mei. Ik had het kunnen weten; sneeuwstormen. Ben blij met mijn profiel. De Grand Canyon is onzichtbaar. Picture that! Een aards fenomeen dat iedere maanreiziger met het blote oog kan waarnemen, en voor de ongelukkige toerist, die in maart het Zuidwesten doet is deze grote vallei NIET te zien. Men rijdt na het entrée van 20 dollars naar ‘t eerste view point…. ‘This is a joke’ zei een meneer die met zijn familie een weekendtripje Arizona deed. Hij klonk niet vrolijk. Bij viewpoint Maron hoor ik iemand zeggen, roepen, snikken: "I just locked the keys in our car!" Ik bied een lift aan naar het dorp, om iemand te vinden die klerenhangers weet te hanteren. "Yes!" Bij het kruispunt van uitgang zuid en oost, kies ik zuid. Mijn passagiers geven angstig te kennen dat ik niet op de goede weg ben. Jawel hoor, ik ben zo ook gekomen, stel ik ze gerust. Het helpt niet, ze houden zoalng mogelijk, met bange blikken, afslag oost in het vizier. Er staat een coyote rondjes te draaien in de sneeuw. ‘Oh look, a coyote!’ onderbreekt één van de lifters de ongemakkelijke stilte. In deze tijden van terrorisme is iedereen bang voor iedereen. Alsof ze door Bush persoonlijk bevrijd zijn springen ze blij uit mijn Neon (dat is een Amerikaanse wagen naar Japans voorbeeld; ‘t is geen Lincoln, maar het rijdt). So nice of you. They can’t believe their good fortune to meet such a nice foreign person…bla bla… So happy to be free… The last available room, die neem ik. Het heeft wel wat om toerist te spelen in de wereld van Fred Harvey, die begin vorige eeuw zijn keten in en langs spoorwegen vestigde. Mary Colter bouwde de hotels en restaurants in lokale stijl. Ze had een ietsje design gedaan en ontwierp en richtte in. Heerlijk, in dit geval dameslijk! ’Kzeg altijd, zeg ik: laten ze nou gewoon een vrouw met gezond verstand het werk laten klaren. En zie daar: smaakvolle, originele, verrassende bouwsels. Er hangt een hobbelpaardje boven een deur; zelfgesneden door een nijvere cowboy voor zijn zoon…wow! Dat Is het! Je bent alleen en je wilt wat… aldus neem ik de west-end sunset tour, $35, thank you! In de storm, in de sneeuw, maar tenslotte óók in de zon, die na een dag schuilen achter volle wolken, in gouden glorie ter aarde daalt en de rotsen gloedvol beschijnt. De Grand Canyon lijkt van glas! Wow! Bakje cliché, maar echt, het is wonderschoon. Door de vervuiling die vanuit het westen de vallei binnen drijft, is er meestal een waas, die de kleur wegneemt… nee, nu niet. De canyon is werkelijk groots vandaag. De National Parks Pass bepaalt mijn route: Tuzigoot, Wupatki, Walnut, Sunset Crater, Painted Desert, Petrified Forest, Malpais, White Sands... Ik blijf een Indiase familie ontmoeten, ze lachen naar me ‘cause they somehow do the same thing'. Inmiddels bellen vrinden dat mijn Indianen zich roeren. Wanneer komt ze? Oh oh! Eerst nog een paar dagen in het dorp waar ik 5 jaren geleden verbleef. De glasheldere sterrenhemel, de levende stilte ‘s nachts in de woestijn. Die mag ik een week genieten in de camper van kennissen achter hun huis, met uitzicht op de Tres Hermanas. Dan in hetzelfde dorp een paar nachten bij mijn vriendin, 77 jaar (‘mijn moeder werd 104, dus..’), veelzijdig kunstenares. Ze legt vloeren, bewerkt deuren, verft vloeren met lichte kleuren en geeft plafonds donkere tinten (alles upside down), installeert haar keuken zelf en een gashaard. Ze pleistert wanden van tig vierkante meters, maar e-mailen… daarmee heeft ze grote moeite..alles met stekkertjes… nee. Op naar Oklahoma, waarover onze lezers al eerder zijn lastiggevallen. De terugweg echter, van oost naar west dus, van Okla naar El Paso, alwaar een andere vriendin (80) te bedde ligt na een val over haar eigen veters ….da’s een ander verhaal. Links en rechts, oftewel zuid en noord van de Neon vormen zich diepzwarte wolken, in grimmig formaties. Wij echter (ik heb inmiddels echtgenoot opgepikt in Purcell) rijden in volle zon. Niks aan de knikker, geen druppel, geen zuchtje wind. Later horen we van de treffers in San Antonio en Oklahoma, twisterland! Een prachtig gezicht, de oerzwarte wolkenformaties; met van die trechtertjes eraan. Mijn Okla-nicht in de schuilkelder, wij koffie bij Mac. Het bezoek aan de Indiaanse dorpen is te antropo voor sommige lezers, denk ik, dus dat laat ik hier buiten beschouwing. Ik vertrok uit SanFrancisco, via L.A. en NY naar Portugal. Bij alle vluchten was ik toevallig geheel at random degene die gecheckt moest worden. What a waste! Wachten wachten wachten. En Bin Laden lachuh. Ik blijf er voorlopig even weg, denk ik, want het is geen reislustig gebeuren meer, daar in de US of A. Zelfs bij bezoek aan musea wordt de volledige screen toegepast. Intussen heb ik met veel genoegen, alle mogelijke book related plekjes bezocht. Biebjes in schattige unruined plaatsen (Hillsboro, NM bijvoorbeeld), in spookstadjes, in dump towns, in achterwijken. In San Fransisco een gerenommeerde 2de-hands, maar wel litterair … de pulp staat in dozen op de stoep. Daarin graaien zwervers en andere daklozen, en ze verdwijnen met stapels (kostbare?) dromen onder de haveloze arm in hun eigen dozen.
Ook heb ik gewandeld met
een medewerkster van Ralph Nader; zij was weg van B. Kingsolver. Ik lees
Homeland tijdens de oversteek naar Europa. F.C.
|
|
