|
home
Activiteiten Archief
Geschreven
Op reis
|
Weekje Wild West
Sunday
Het dorpje telt 7 kerken. Ze staan netjes in het gelid langs de hoofdstraat. De
klokken luiden niet. Op het dashbord van alle automobielen wordt de tijd immers
aangegeven. Cadillacs, Buicks, oude en nieuwe pick-up trucks verzamelen zich in
het begin van de avond voor de tweede maal op de zanderige erven. De lokale
restaurants zijn zondags gesloten.
Het motel ziet er aardig uit, maar met een lege maag.... we rijden verder. En
zie, daar is Denny's! Seniors krijgen koffie voor de halve prijs en ook de
maaltijd is aangepast aan de ouderdom. Waar de restaurant-ketens zich bevinden,
daar is ook Motel6. Mijn favoriete aanlegplaats. De overnachting is betaalbaar
en de kamers zijn aangepast aan de noden van de moderne reiziger. In iedere
kamer treft men een bureautje met een stopcontact en een telefoonaansluiting
boven het werkblad. In een wip is de laptop ingeplugd en aan de wijde wereld
aangelogd.
Monday
Vroeg gewekt door het razende commuter-verkeer, hebben wij de hele dag
doorgebracht op de weg. Cruisecontrol op 75 mijlen. Go West Old Girls!!
Links de Chiricahuan en Sonoran Desert in Mexico, rechts grillige bergen, oude
mijnen en de laatste schuilplaats van Cochise, die een bar en vrij leven in dit
onherbergzame land verkoos boven gevangenschap in een reservaat. Read the
Historic Marker! De dappere krijger is met een smoesje in de val gelokt. Ja,
alle bouwers van het Promised Land, de dieven, moordenaars en boeven hebben er
hun eigen gedenkplaat. Op Boothill spreken de beroemde en beruchte doden. Read
the Historic Marker! Bij het tankstation staan 2 auto's met zwaailichten. Een
illegale familie wordt in de boeien geslagen. Voordat we tussen de immer
heerlijk ruikende lakens van Motel6 schuiven, gaan we even naar Mexico om te
eten. Bij de grensovergang staat een douane-beambte met getrokken pistool voor
een dronken man. Hij wil de USA inwandelen. De dronkaard grijpt naar het
schietijzer. Een vuist van de sterke arm raakt hem op de wang. De Spaanse
scheldpartij is goed verstaanbaar. Het grensverkeer houdt de adem in. Dan kiest
de dronken man het hazenpad en keert terug naar Mexico. Wij kiezen fajita's in
een gezellig eethuisje, tonen braaf de paspoorten en stappen alledaags in de
voortreffelijke Amerikaanse bedden. Op de teevee vallen de doden bij bosjes.
Tuesday
Wanneer de krekels het ritme voor de vallende nacht aangeven, zakt de halve maan
achter de bergen. Drie toppen, nu een donker drieluik aan een verre, nog lichte
hemel. Op een sokkel van zwarte stenen glooiingen. In de spar roept de kerkuil.
Tijd voor de jacht. Meer uilen. Ze komen geluidloos over. Nachtzwaluwen dartelen
als vleermuizen onder het licht van een lantaarn. Romantisch? Dan moet er een
kampvuur bij! Sprokkelen mag niet. De natuur moet gespaard. Cederblokken zijn te
koop in netjes. 10 Brokken brandhout voor 5 dollar. Strike anywhere lucifers
ontsteken de stapel. Anderhalf uur later liggen we in doorrookte slaapzakken
.
Wednesday
Het begon al om 4uur in de middag. Indian dances on "Indian Time" - "Come early,
we start at one o'clock." De Yoeme (voorheen Yaqui) hadden zich verzameld op een
enorm plein. Onder een open tent van circus-afmetingen werden wel 50 tafels en
tenminste 4 maal zoveel stoelen gezet. De zon brandde en velen zochten
bescherming onder het grote tentdak. De 20-jarige viering van de erkenning als
stam werd gevierd. Met dansen, hapjes en drankjes. Allemaal Yoeme, overal Yoeme.
Wij bleken de enige bezoekers. Ook wij namen plaats aan een tafel. De stoelen om
ons heen bleven leeg. De mensen bleven op veilige afstand en leken ons niet te
zien. Toch, als ik even opkeek, zag ik de nieuwsgierige blikken. Geen Hello, How
are you, Where are you from. Om 4 uur kwamen de Matacina's uit de kerk, en zij
dansten en dansten en dansten. Het orkestje omvatte een fidelaar, een trom en
een paar stokkenstrijkers. (Zij halen een stok over een stuk hout met kerven.
Het klankbord is een grote kalebas.) "These Matacina's sure like to dance", zei
de Yoeme sheriff tegen een paar ouderen die op gepaste afstand van ons zaten.
Met de rug naar ons toegekeerd. Ze spraken niet met elkaar, keken niet naar de
dansers, staarden zwijgend naar een paar struiken aan de rand van het plein. Na
de Matacina's kwamen.......... Uren hebben we daar gezeten. Wachtend op. Het
werd donker. Het werd laat. Om 11 uur
hielden we het voor gezien en stonden op. "Why are you guys leaving?" klonk het
plotseling. Culture clash in the middle of nowhere. 70 Mijlen verder vonden we
een motel6.
Thursday
Yeehah!! Wide open spaces, Cowboys and Indians. Red Rock country. Vele vele
westerns werden er opgenomen. Tot zo'n 12 jaar geleden waren telefoonpalen en
elektriciteitsdraden taboe. Het decor mocht de droom van het oude westen niet
verstoren. Het deed er weinig toe of het verhaal zich afspeelde in Montana,
Nebraska, of in Texas. Wanneer een rij huifkarren, een koeiendrijf, een stel
bandieten een rivier overstak, was het dáár: bij Red Rock Crossing, Arizona. Met
de schitterende Cathedral Rock op de achtergrond. De Marlboroman heeft zijn heil
elders gezocht, maar ook nu nog kan een plaatje niet misgaan. Oooh! Oooh! Wat
een mooie foto's! De Cathedral is goudgeel tot diep purpel in de ondergaande
zon.
Tegenwoordig is de crossing een State Park en moet men betalen voor pootjebaden.
Friday
De poging om een oude postkoetsroute te volgen lukt maar half. Na enkele mijlen
is de weg niet meer. Keien, gaten en in de diepte gestort wegdek roepen ons een
halt toe. Mooi is het wel. Fris groene cottontrees met een randje herfst,
roodbruine rotsen links, witgrijze wanden rechts. Af en toe is een klim naar een
beter viewpoint mogelijk. Hier en daar een ratelslang. Twee valken draaien boven
hun hapjes, een stel gieren fladdert onrustig op en neer, een bullsnake warmt
zich in de zwakker wordende zon. De ceders en de sagebrush ruiken zoet. Stilte.
Er is nauwelijks wind. Hier kan men uren zitten. Genieten van de natuur, de
geuren, de vogels, de vlinders, de rotsen, de bergen en het uitzicht over het
dal. Vele eerdere bezoekers legden in een kring van keien een kampvuurtje aan,
rolden zich in hun slaapzakken, en droomden van een betere wereld. Het mag niet
meer. New Agers hebben er scary things gedaan. Down Town is een keurig motel,
met balkon, om nog eenmaal voor het slapen gaan naar die mooie rotsen te kijken.
Wij hebben eersterangs zicht op de "Coffeepot".
Saturday
Gelukkig zijn de supermarkets open tot 10 uur in de avond. Na een hele dag musea
bezoeken, moet de voorraad water en crackers worden aangevuld. Overal in de USA
kan men zonder problemen parkeren, maar waag het niet in de buurt van een museum
een plekje voor de auto te vinden! Onmogelijk. Daar gaat dus heel wat tijd
inzitten. Rondjes rijden in een onbekende stad. Was het de First Street of the
First Ave? Broadway N of Broadway S? Leuk dat die Hollandse Breedestraat van het
vroegere Nieuw Amsterdam (Broadway in New York) in vrijwel alle Amerikaanse
steden vernoemd is. Zelfs in een dumptown van 700 inwoners, aan de grens met
Mexico is de hoofdstraat Broadway. Over NewYorkers is men buiten die beroemde
stad niet erg te spreken, maar een Breedeweg wil iedereen! Stadswater is niet te
drinken, ruikt zelfs naar chloor. We kopen 4 gallons van één of andere bron en
kiezen uit de 5 Motel 6's het motel dat aan de Ajo Way ligt. Ajo!
F.C. |
